The Mogadishu Mile

Amerikaanse Special Forces krijgen niet van vaak klop. Tijdens de slag om Mogadishu in oktober 1993 echter wel. Army Rangers en Delta Force soldaten moesten zich na een paar dagen vechten terug trekken uit de stad Mogadishu (Somalië). De soldaten waren uitgehongerd, uitgedroogd en hadden een tekort aan slaap gehad. Ze lagen zwaar onder vuur en het terugtrekken moest hardlopend te voet gebeuren…
The Mogadishu Mile is nu als oefening opgenomen als afsluitende training van de allerbeste soldaten. Niemand mag falen of achterblijven.
Mogadishu

Ik wil mezelf niet vergelijken met deze helden, maar de gedachte aan deze enorme fysieke prestatie kwam bij me op toen ik bij 36km de man met de hamer tegenkwam. Langs de kant van de weg stond een bord ‘hell on earth, keep enjoying!’. De tik van de hamer kwam bij de brug over de Amstel. De afdaling in een verkeerstunnel liep nog lekker. De bestijging van de tunnel plus de klim over de brug was bijna de genadeklap voor de PR ambities. Alleen de gedachte dat je meer kunt dan je denkt hield mij op de been. Opgeven was geen optie en ik bleef gaan.
AndreKnopStartnummer
De eerste 21,1 kilometer waren geen probleem. Op koers om zelfs 3:25 te halen liep ik gemakkelijk en met vlakke tussentijden. Al bij Km2 merkte ik al wel duidelijk de hoge luchtvochtigheid. Ik besloot extra veel te drinken onderweg. Waar ik een korte pauze nodig had voor een sanitaire stop of een beker sportdrank kon ik de verloren tijd ook makkelijk weer goed maken. Dat werd langzaam aan anders vanaf 25km. Heel geleidelijk daalde de snelheid naar een niveau dat ik me niet voorgenomen had. Gelukkig had ik een mooie voorsprong op mijn doelstelling opgebouwd dus ik permitteerde mij ook enige ontspanning onderweg. Veel publiek, veel muziek en een vrachtwagen met mooie dansende meiden vrolijkten de boel behoorlijk op.
Na de brug over de Amstel was er weinig ontspanning meer over. Het werd een grote worstelpartij. Ik was gelukkige niet de enige die het moeilijk had. Veel mensen stapten uit met kramp en sommigen lagen zelfs gevloerd in het natte gras. Vanaf km38 wist ik wel zeker dat ik het uit zou lopen, maar niet zeker of de PR nog realistisch was. Bij km40 kon ik het exact uitrekenen. In dit tempo ga ik het niet halen. Ik vond ergens nog een laatste restje goede wil en perste er nog een soort van sprint van 2,2 kilometer uit. Het stadion in is en blijft een kippenvel moment; Met een beste zuurstofschuld en volledig verzuurd kwam ik over de streep. Ik had het gehaald in 3:27:49 volgens mijn stopwatch. De 50 seconden winst ten opzichte van de PR zijn behaald in de laatste kilometers en ondanks de pijn kan ik daar erg blij mee zijn. Erg leuk ook hoe iedereen meeleeft via Facebook en SMS!!
Startnummer4852
André.